ای انسان تنها تویی که زیبایی را درک می­کنی، جمال و جلال و کمال تو را جذب می­کند. تنها تویی که خدا را با عشق نه با جبر پرستش می­کنی. ای انسان تنها تویی که قدرت خلاقیت خدا را درک می­کنی، تنها تویی که غرئر می­ورزی و عصیان می­کنی، و لجوجانه می­جنگی، و شکسته می­شوی و رام می­گردی، و جلال و جبروت خدا را با بلندی طبع و صاحب نظری خود درک می­کنی، تنها تویی که فاصله بین لجن و خدا را قادری بپیمایی وثابت کنی که افضل مخلوقاتی! تنها تویی که با کمک بالهای روح به معراج میروی، تنها تویی که زیبایی غروب تو را مست می­کند و از شوق می­سوزی و اشک می­ریزی.

ای انسان! خلقت در تو به کمال رسید، و کلمه در تو تجسم یافت، و زیبایی با دیدگان زیبابین تو ظهور کرد، و عشق با وجود تو مفهوم و معنی یافت، و خدایی، خود را در صورت تو تجلی کرد، ای انسان، تو مرا دوست داری و من نیز تو را دوست دارم، تو از منی و به سمت من باز می­گردی.

برگرفته از یادداشتهای شهید دکتر مصطفی چمران