با دل روشن، در این ظلمت سرا افتاده ام

نور مهتابم، که در ویرانه ها افتاده ام

سایه پرورد بهشتم، از چه گشتم صید خاک؟

تیره بختی بین، کجا بودم، کجا افتاده ام

جای در بستان سرای عشق می باید مرا

عندلیبم، از چه در ماتم سرا افتاده ام

پایمال مردمم، از نارسائی های بخت

سبزۀ بی طالعم، در زیر پا افتاده ام

خار ناچیزم، مرا در بوستان مقدار نیست

اشک بی قدرم، ز چشم آشنا افتاده ام

تا کجا راحت پذیرم یا کجا یابم قرار

برگ خشکم، در کفِ باد صبا افتاده ام

بر من ای صاحبدلان رحمی که از غمهای عشق

تا جدا افتاده ام، از دل جدا افتاده ام

لب فرو بستم رهی، بی روی گلچین و امیر

در فراق همنوایان از نوا افتاده ام.

خوشحال می شوم نظر بدی

هنوز اسیریم کم و بیش

زمان به سرعت می­گذرد

و من می­بینم که دستهایم تهی است

آنچه اندوخته ­ام فقط سرابی بوده است

آنگاه عمر به پایان می­رسد

چه اندوخته­ام؟

چه اندوخته­ام؟

ای آنکه منجی از پا افتادگانی

دست ما بگیر

     ای انسان تنها تویی که زیبایی را درک می­کنی، جمال و جلال و کمال تو را جذب می­کند. تنها تویی که خدا را با عشق نه با جبر پرستش می­کنی. ای انسان تنها تویی که قدرت خلاقیت خدا را درک می­کنی، تنها تویی که غرئر می­ورزی و عصیان می­کنی، و لجوجانه می­جنگی، و شکسته می­شوی و رام می­گردی، و جلال و جبروت خدا را با بلندی طبع و صاحب نظری خود درک می­کنی، تنها تویی که فاصله بین لجن و خدا را قادری بپیمایی وثابت کنی که افضل مخلوقاتی! تنها تویی که با کمک بالهای روح به معراج میروی، تنها تویی که زیبایی غروب تو را مست می­کند و از شوق می­سوزی و اشک می­ریزی.

ای انسان! خلقت در تو به کمال رسید، و کلمه در تو تجسم یافت، و زیبایی با دیدگان زیبابین تو ظهور کرد، و عشق با وجود تو مفهوم و معنی یافت، و خدایی، خود را در صورت تو تجلی کرد، ای انسان، تو مرا دوست داری و من نیز تو را دوست دارم، تو از منی و به سمت من باز می­گردی.

برگرفته از یادداشتهای شهید دکتر مصطفی چمران

D