نبسته­ام به کس دل ، نبسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج رها رها رها من

ز من هر آن که او دور چو دل به سینه نزدیک

 به من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی ، نه باده در سبویی

 که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

ستاره ها نهفته ام در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست هوای گریه با من

دلم گرفته ای دوست هوای گریه با من

اماما، دریا آشنایان ،به عمق دریای عشق فرو رفتند و ما درساحل مانده ایم،نه چشمی که درآن همه زیبایی را ببینیم و نه انسی با امواج  که با آنها در آمیزیم و نه پرتوی از عشق که به جان حقیقت راه یابیم.